Następny popełniany błąd to praca na zużytym sprzęcie, są to np.:
- wyczerpujące się baterie
- uszkodzenia mechaniczne

Jeżeli glukometr sygnalizuje powyższe usterki, trzeba zadzwonić na podaną przez producenta infolinię i poprosić o wymianę aparatu. Użytkownik ma to zagwarantowane. Stale przypomina się pacjentom o możliwości korzystania z infolinii. Jest to wygodna forma uzyskania dodatkowych informacji.

W glukometrach fotometrycznych może wystąpić zabrudzenie komory pomiarowej. Gdy aparat sygnalizuje taką usterkę, trzeba ją niezwłocznie usunąć. Wyjmuje się prowadnicę paska i przeciera zabrudzone miejsce gazikiem zwilżonym przegotowaną wodą.

Jak wszystkie urządzenia elektroniczne, glukometry są wrażliwe na wytwarzane przez inne odbiorniki pole elektromagnetyczne. Silne pole magnetyczne może zaburzyć przepływ ładunków, które są produktem mierzalnym w metodzie.

Następnym praktycznym źródłem błędów jest niewłaściwe przechowywanie pasków testowych. Zwłaszcza testy paskowe w zbiorczych fiolkach mogą na skutek złego przechowywania ulec zniszczeniu. Niedomknięte opakowanie powoduje narażenie pasków na działanie tlenu i wilgoci, co skutkuje degradacją enzymu.

Wszystkie paski są wrażliwe na ekstremalne temperatury. Wysokie temperatury w okresie letnim (powyżej 40⁰C) i ujemne temperatury w zimie, uszkadzają system enzymatyczny paska.

Chory stosujący samokontrolę powinien i taką ewentualność brać pod uwagę, wykazać czujność i reklamować, jeżeli nagle seria pasków daje inne niż spodziewane wyniki.

Trzeba przy zakupie bardzo dokładnie sprawdzać datę ważności na opakowaniu.

Na rynku jest wiele glukometrów i istnieje możliwość wyboru. Są aparaty skierowane do ludzi młodych, otwartych na nowoczesność i nowinki techniczne. Oferowane są także uproszczone glukometry skierowane do ludzi starszych, mniej sprawnych. Urządzenie musi odpowiadać możliwościom pacjenta.

Zaleca się korzystanie z glukometrów posiadających jako wynik badania stężenie glukozy w osoczu krwi. Jeżeli glukometr wskazuje stężenie glukozy w pełnej krwi, można je przeliczyć na stężenie w osoczu mnożąc uzyskany wynik przez 1,11.

Jak często należy oznaczać glikemię?

Nie ma uniwersalnego schematu częstości pomiaru glikemii. Zalecana ilość oznaczeń zależy od sposobu leczenia i przebiegu cukrzycy.

Są jednak pewne schematy dotyczące stosowania samokontroli:

Osoby leczone dietą
4 pomiary dziennie, 1 raz w miesiącu

1 pomiar – na czczo
2 pomiar – 2 godziny po śniadaniu
3 pomiar – 2 godziny po obiedzie
4 pomiar – 2 godziny po kolacji

Osoby stosujące leki doustne
4 pomiary dziennie, 1 raz w tygodniu

1 pomiar – na czczo
2 pomiar – 2 godziny po śniadaniu
3 pomiar – 2 godziny po obiedzie
4 pomiar – 2 godziny po kolacji

Osoby leczone insuliną i lekami doustnymi oraz
Osoby leczone insuliną 1-2 wstrzyknięcia na dobę

Codziennie 2 pomiary

1 pomiar – na czczo
2 pomiar – 2 godziny po śniadaniu

1 raz w tygodniu, 4 pomiary

1 pomiar – na czczo
2 pomiar – 2 godziny po śniadaniu
3 pomiar – 2 godziny po obiedzie
4 pomiar – 2 godziny po kolacji

1 raz w miesiącu – dobowy profil glikemii

Osoby leczone insuliną 3-4 wstrzyknięcia na dobę
Co najmniej 4 pomiary dziennie (przed każdym wstrzyknięciem insuliny)

1 pomiar – przed śniadaniem (na czczo)
2 pomiar – przed obiadem
3 pomiar – przed kolacją
4 pomiar – przed snem (przed podaniem insuliny o przedłużonym działaniu)

Czasem dla pełnej oceny wyrównania cukrzycy należy wykonać tzw. dobowy profil glikemii:


Pomiar glikemii w nocy wykonuje się u pacjentów, u których istnieje podejrzenie tzw. nocnej hipoglikemii.

Oczywiście zawsze przy złym samopoczuciu, należy wykonać dodatkowy, kontrolny pomiar cukru.

Nagrodą za trud prowadzenia systematycznej samokontroli jest osiągnięcie stanu optymalnego wyrównania cukrzycy:


Wniosek
Powszechna dostępność glukometrów jak i ceny pasków testowych, stwarzają osobom chorym na cukrzycę warunki do stosowania samokontroli, a tym samym dają szansę na długie i dobre życie.


Piśmiennictwo:
1.„Podręcznik samokontroli cukrzycy”, Jan Tatoń, Anna Czech, PZWL,2008
2.„Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę”, Diabetologia Praktyczna, 2008, tom 9, supl. A
3.„Cukrzyca typu2. Co to za choroba? Poradnik dla chorych na cukrzycę”, Jerzy Radziszowski, 2006, MediSoftPress