Skuteczność zioła doceniły rozmaite instytucje. Niemiecka komisja E (grupa ekpertów zajmujących się szacowaniem roślin leczniczych pod względem ich skuteczności oraz bezpieczeństwa) poleca melisę osobom nerwowym i tym, którzy doświadczają oraz problemów z przewodem pokarmowym. Europejska Wspólnota Naukowa Fitoterapii (The European Scientific Cooperative on Phytotherapy , ESCOP) zaleca zioło w celu łagodzenia napięć, niepokoju i rozdrażnienia. Melisa znalazła się też na liście GRAS (Generally Regarded As Safe tzn.ogólnie uważane za bezpieczne) amerykańskiej Agencj do spraw Żywności i Leków.

Tradycyjne zastosowanie

Poniższe zastosowania oparte są na tradycji, teoriach naukowych lub/i badaniach o ograniczonym zakresie. Zioło wykazuje działanie: przeciwbólowe, antycholinergiczne, przeciwhistaminowe, przeciwskurczowe, przeciwwirusowe. Poza tym skutecznie zmniejsza drżenie w .

Melisę rekomenduje się osobom, które zmagają się z: nadpobudliwością psychoruchową, rakiem, przewlekłym zapaleniem oskrzeli, zespołem przewlekłego zmęczenia, kolką, kaszlem, depresją, gorączką, wzdęciami, zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi, chorobą Gravesa-Basedowa, chorobą serca, , grypą, bezsennością, nieregularnymi miesiączkami, zespołem jelita drażliwego, migrenami, nudnościai, kołataniem serca, układem nerwowym, nerwobólami, neurastenią, nadmiernym poceniem się, niepokojem, półpaścem, podrażnieniem skóry, zaburzeniami snu, napięciowymi bólami głowy, bólami zęba, wymiotami.

Preparaty zawierające melisę są również stosowane na skórę w leczeniu opryszczki.

Dawkowanie

Powszechna dawka melisy to filiżanka naparu wypijana nawet do kilku razy dziennie. Rekomenduje się też 2-6 ml nalewki trzy razy dziennie (1:5 w 45% alkoholu).

Ekstrakt z melisy w dawce 60 kropli dziennie został zastosowany w badaniach z pacjentami cierpiącymi na chorobę Alzheimera w celu poprawy zdolności poznawczych. Melisa jest również powszechnie stosowana w połączeniu z innymi ziołami i suplementami.

Bezpieczeństwo

Melisaogólnie rzecz ujmując jest bezpieczna jako nanoszona na skórę lub zażywana doustnie w zalecanych dawkach (do 30 dni) u zdrowych osób dorosłych.

Jednakże u niektórych pacjentów stosujących preparaty z melisą zanotowano m. in.: zapalenie skóry, miejscowe zaczerwienienie, pieczenie, parestezje, zabarwienia i podrażnienia.
Zażycie melisy może powodować: bóle głowy i zmiany w obrazie EEg. Poza tym, zioło może zmniejszyć czujność, więc należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania ciężkich maszyn.

Po zażyciu melisy łącznie z kozłkiem odnotowano zaburzenia snu i uczucia zmęczenia. Melisa może również zwiększyć ciśnienie wewnątrzgałkowe. Z badań wynika też, że składniki melisy lekarskiej mogą blokować hormon stymulujący tarczycę (TSH). Pacjenci z problemami tarczycy, takmi jak choroba Gravesa, powinny być więc szczególnie ostrożne w przyjmowaniu melisy.