Do produkcji preparatów są stosowane wyciągi z kwiatów roślin świeżych i suszonych główek kwiatów.

Zastosowanie

Arnika stosowana jest głównie w leczeniu zewnętrznym, ale niekiedy poleca się ją także jako wewnętrzny środek ziołowy na określone choroby serca - jednak do użytku wewnętrznego nie należy jej zażywać bez konsultacji z lekarzem.

Zewnętrzne zastosowanie arniki:

• siniaki
• skręcenia
• bóle mięśni
• dla przyspieszenia gojenia się ran
• bóle reumatyczne
• stany zapalne
• ukąszenia owadów
• popękane usta
• trądzik

Stosowanie wewnętrzne:

• starcze serce
• angina
• choroba wieńcowa

Działanie

Aktywne składniki arniki to laktony seskwiterpenowe, które są polecane w celu zmniejszenia stanu zapalnego i łagodzenia bólu, jak również wykazują działanie pobudzające odporność.

Inne aktywne komponenty to: tymol, flawonoidy, inulina, karotenoidy i garbniki. Uważa się, że składniki te pobudzają krążenie krwi, a tym samym rozpraszają nagromadzone płyny z posiniaczonych tkanek, stawów i mięśni. Stymulacja krążenia krwi może podnosić ciśnienie krwi, zwłaszcza w tętnicach wieńcowych.

Dawkowanie

Arnika jest najczęściej przygotowywana w formie nalewki używane jako podstawa do kremów, maści, okładów i podkładek grzewcze lub bandaży. Do wewnętrznego stosowania rekomenduje się herbatę z arniki, a jako lek homeopatyczny dostępna jest najczęściej w tabletkach.

Ponieważ istnieje wiele preparatów ziołowych z arniką, w celu odpowiedniego leczenia miejscowego należy przestrzegać oznaczeń na etykietach produktów. Nie należy stosować zioła u dzieci.

Bezpieczeństwo

Miejscowe stosowanie arniki jest ogólnie uważane za bezpieczne, jednak długotrwała aplikacja może powodować podrażnienia skóry. Preparatu nie należy nakładać na uszkodzoną skórę lub na skórę szczególnie wrażliwą.

Jako stosowany wewnętrznie środek arnika może powodować drgawki, zawroty głowy, problemy z sercem, zaburzenia układu nerwowego i wymioty.

Nie są znane interakcje pomiędzy arnika i lekami konwencjonalnymi.