Wizyta u psychiatry często budzi lęk ze względu na to, że panują negatywne stereotypy dotyczące jej przebiegu. Ludzie obawiają się, że już pierwsze spotkanie może zakończyć się przymusową hospitalizacji oraz, że będzie ono miało niekorzystne konsekwencje dla życia zawodowego, a także osobistego pacjenta. W związku z tym decyzja o podjęciu leczenie odsuwana jest w czasie. „W przypadku zaburzeń nazywanych psychotycznymi, okres który mija od pierwszych objawów do pierwszej wizyty wynosi około 2 lat, czasami jest on nawet znacznie dłuższy niż te dwa lata", mówi prof. dr hab. n med. Jacek Wciórka, Kierownik I Kliniki Psychiatrycznej Instytutu Psychiatrii i Neurologii.

Jak wynika z badań TNS OBOP, nawet w przypadku występowania bardzo niepokojących objawów takich jak próby samobójcze jedna czwarta Polaków nie zaleciłaby osobie bliskiej wizyty u lekarza psychiatry. Tymczasem wizyta ta polega na rozmowie dotyczącej problemów natury psychicznej czy społecznej pacjenta. Czasami konieczne jest poddanie się klasycznemu badaniu lekarskiemu czy wykonanie prostego zadania graficznego. Bolesne może być jedynie to, że chorego nakłania się do mówienia o sprawach trudnych, bo bardzo osobistych, często dotyczących jego wewnętrznych przeżyć i relacji z najbliższym otoczeniem. Jednak im wcześniej zostanie zdiagnozowana choroba psychiczna tym łatwiej można udzielić pomocy pacjentowi.

„Ja czasem radzę, żeby wizytę u psychiatry potraktować jako rozmowę z kimś, kto nie tylko jest fachowcem, ale przede wszystkim osobą obcą, a więc obiektywną, taką przed którą nie trzeba się krępować. Psychiatra jest po to, aby człowiekowi pomóc w trudnych dla niego, czasem niezrozumiałych i nieakceptowanych przez otoczenie stanach ", mówi doc. dr. hab. n. med. Joanna Meder, Zastępca Dyrektora ds. Lecznictwa w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie.