Te dwie połączone cechy ciała zwiększają ryzyko przedwczesnej śmierci o 83 proc.

To połączenie określane jest jako otyłość sarkopeniczna. Polega ona na jednoczesnym spadku masy mięśniowej i wzroście tkanki tłuszczowej, co prowadzi do pogorszenia ogólnego stanu zdrowia. Stan ten jest trudny do wykrycia i wiąże się z obniżoną sprawnością fizyczną, utratą niezależności oraz gorszą jakością życia u osób starszych. Dodatkowo zwiększa ryzyko upadków, osłabienia organizmu i innych powikłań zdrowotnych. Badanie opierało się na 12-letnich danych zebranych od 5440 osób powyżej 50. roku życia.

Tradycyjna diagnoza otyłości sarkopenicznej wymaga zaawansowanych i kosztownych metod obrazowania, takich jak rezonans magnetyczny czy tomografia komputerowa. Ogranicza to dostępność diagnostyki w praktyce klinicznej. Naukowcy wykazali jednak, że możliwe jest wykorzystanie prostszych metod przesiewowych, takich jak pomiar obwodu talii oraz szacowanie na podstawie podstawowych danych klinicznych (np. wieku, płci, wzrostu i masy ciała).

Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne występowanie obu problemów. Osoby z niską masą mięśniową, ale bez brzusznej, miały nawet o 40 proc. niższe ryzyko śmierci, co podkreśla, jak groźna jest ich kombinacja. Nadmiar nasila stan zapalny w organizmie i przyspiesza rozpad mięśni. Dodatkowo tłuszcz może przenikać do mięśni, pogarszając ich funkcjonowanie metaboliczne, hormonalne i odpornościowe.

Z powodu braku jednolitych kryteriów diagnostycznych badacze przyjęli praktyczne definicje: otyłość brzuszną określono jako obwód talii powyżej 102 cm u mężczyzn i 88 cm u kobiet, a niską masę mięśniową jako odpowiednio niski wskaźnik masy mięśniowej. Zastosowanie tych prostych wskaźników może umożliwić wcześniejsze wykrywanie otyłości , co pozwoli na szybsze wdrożenie działań profilaktycznych, takich jak odpowiednia dieta i aktywność fizyczna, poprawiających zdrowie i jakość życia.