Poziom glukozy po jedzeniu - istotny czynnik zdrowia mózgu

Od lat badania pokazują, że takie stany jak hiperglikemia, zdiagnozowana oraz są powiązane z gorszą kondycją mózgu. Zaburzenia metaboliczne tego typu wiążą się z wyższym ryzykiem pogorszenia funkcji poznawczych oraz różnymi postaciami otępienia. Jednak dokładne mechanizmy, poprzez które zaburzenia gospodarki cukrowej przyczyniają się do zmian w mózgu, pozostawały dotąd niejasne.

Aby zbadać to powiązanie, naukowcy przeanalizowali dane genetyczne i zdrowotne ponad 350 tysięcy osób w wieku 40 - 69 lat. Analiza koncentrowała się na kluczowych wskaźnikach regulacji poziomu cukru w organizmie, w tym na stężeniu glukozy na czczo, poziomie insuliny oraz poziomie cukru we krwi mierzonym dwie godziny po posiłku.

Wykorzystano metodę randomizacji mendelowskiej - narzędzie genetyczne, które pozwala ocenić, czy określone cechy biologiczne mogą odgrywać bezpośrednią rolę w ryzyku rozwoju choroby. Dzięki temu możliwe było sprawdzenie, czy różne miary regulacji glikemii są powiązane z rozwojem .

Analiza wykazała, że osoby z wyższym poziomem cukru we krwi po posiłkach miały o 69 proc. wyższe ryzyko zachorowania na chorobę Alzheimera. Ten specyficzny wzorzec podwyższonej glukozy, znany jako poposiłkowa, okazał się kluczowym czynnikiem.

Co istotne, zwiększone ryzyko nie było związane z ogólnym zanikiem mózgu ani uszkodzeniem istoty białej. Sugeruje to, że podwyższony poziom cukru po jedzeniu może wpływać na mózg poprzez bardziej subtelne mechanizmy biologiczne, które nie są jeszcze w pełni poznane.

- To odkrycie może pomóc w kształtowaniu przyszłych strategii prewencji, podkreślając znaczenie kontroli poziomu cukru nie tylko ogólnie, ale zwłaszcza po posiłkach - wskazuje dr Andrew Mason, główny autor badania.

- Najpierw musimy powtórzyć te wyniki w innych grupach, aby potwierdzić to powiązanie i lepiej zrozumieć mechanizmy biologiczne. Jeśli zostaną one potwierdzone, badanie może utorować drogę nowym metodom zmniejszania ryzyka demencji u osób z cukrzycą - dodaje Vicky Garfield, współautorka badania.