Długowieczność nie jest dla wszystkich? Terapie wydłużające życie to „biologiczna loteria”

W badaniach nad starzeniem się celem nie jest tylko dłuższe życie, lecz także w dobrym zdrowiu oraz zmniejszenie różnic w długości życia między ludźmi. Ten ideał określa się jako „spłaszczanie krzywej przeżycia", czyli skupienie większości zgonów w wąskim przedziale późnego wieku, zamiast ich rozproszenia na wiele lat.

Aby sprawdzić, jak blisko jesteśmy tego celu, naukowcy z Uniwersytetu w Sydney ponownie przeanalizowali dużą metaanalizę badań na kręgowcach. Skupili się na trzech popularnych interwencjach: ograniczeniu kalorii, rapamycynie i metforminie, które - jak pokazały badani - mogą wydłużyć życie, ale działają w różny sposób.

Ograniczenie kalorii polega na zmniejszeniu spożycia energii bez niedożywienia i od ponad wieku wiadomo, że wydłuża życie zwierząt. Działa m.in. poprzez osłabienie aktywności szlaku mTORC1, który reguluje metabolizm i . Rapamycyna bezpośrednio blokuje ten szlak, natomiast metformina wpływa na niego pośrednio, zmieniając sposób, w jaki komórki wykrywają poziom energii.

Choć ograniczenie kalorii i rapamycyna zwiększały średnią długość życia, wszystkie trzy metody powodowały też większe zróżnicowanie wieku w chwili śmierci. W praktyce oznacza to, że jedne osobniki korzystały znacznie bardziej niż inne.

Zjawisko to może wynikać z tego, że interwencje jednocześnie obniżają podstawowe ryzyko śmierci i tempo jego wzrostu wraz z wiekiem, co zwiększa zarówno średnią długość życia, jak i jego zmienność.

Na różnice w efektach wpływają także czynniki takie jak genetyka, dawki czy warunki leczenia. Jak podkreśla dr Tahlia Fulton, choć metody te mogą wydłużać życie, ich korzyści nie są równo rozdzielone, a bez dokładniejszej wiedzy ich działanie przypomina „biologiczną loterię".