Dlaczego sama utrata na wadze nie musi chronić przed cukrzycą

Naukowcy z niemieckich uczelni przeanalizowali różne grupy osób zagrożonych .

Badacze wcześniej wyróżnili sześć grup ryzyka cukrzycy typu 2, które różnią się przebiegiem choroby i prawdopodobieństwem wystąpienia powikłań. Szczególnie wysokim ryzykiem charakteryzowały się grupy oznaczone jako klaster 3 i klaster 5. Klaster 3 obejmuje grupę wysokiego ryzyka, u której jednak zmiany stylu życia mogą przynosić większe korzyści. Klaster 5 obejmuje osoby z wyraźnymi zaburzeniami metabolizmu, przede wszystkim silną , podwyższonym ryzykiem stłuszczenia wątroby oraz problemami z prawidłowym wydzielaniem insuliny przez trzustkę.

Analiza objęła osoby, które przez dwa lata uczestniczyły w programie zmian stylu życia, a następnie były obserwowane przez około dziewięć lat. Szczególną uwagę zwrócono na osoby, które skutecznie schudły i utrzymały .

Okazało się, że osoby z klastra 5 nadal miały pogarszające się wyniki metaboliczne mimo utraty około 8% masy ciała. U tych osób poziom cukru we krwi wzrastał, produkcja insuliny spadała, a ryzyko rozwoju cukrzycy pozostawało wysokie.

Naukowcy sugerują, że przyczyną może być silna insulinooporność związana z niealkoholowym stłuszczeniem wątroby. Nagromadzenie tłuszczu w wątrobie może zaburzać działanie insuliny oraz ograniczać zdolność komórek trzustki do wydzielania odpowiedniej ilości tego hormonu.

Wyniki potwierdzają wcześniejsze obserwacje, że szczególnie osoby z klastra 5 są szczególnie narażone nie tylko na cukrzycę typu 2, ale również na choroby układu krążenia. Sama utrata masy ciała może być dla nich niewystarczającym sposobem ochrony przed zaburzeniami metabolicznymi.

Badanie wskazuje, że przyszła profilaktyka cukrzycy może wymagać bardziej spersonalizowanego podejścia. Osoby z określonymi cechami biologicznymi, takimi jak te występujące w klastrze 5, mogą potrzebować intensywniejszych działań lub terapii ukierunkowanych na konkretne mechanizmy choroby.